اهل كوفه به جنگ زادهء رسول درآمدنِ خود را به ترس از سپاه شام وقدرت بنى اميه نسبت مى دادند ؛ و در مقابل ، زينب صديقه عليها السلام دربارهء زمامداران بنىاميه در تمام اين خطبه هيچ سخنى نمىگويد ؛ او كه خود مستقيماً با ابن‌زياد و يزيد طاغى و ملعون به رويارويى و ستيز پرداخته است ، پس چرا در اين اجتماع انبوه مردم سخنى از حكومت به ميان نمىآورد ؟ شايد وى عملًا چنين كرد تا شنونده نخواهد شماتتها و ملامتها و بيانات كوبندهء زينب را متوجه حاكمان بداند . حاشا كه هيچ‌گاه مسئوليت جباران باعث الغاى مسئوليت ابزارهاى قدرتش و ساكتان و كسانى كه در دل احساس سرور از كار جباران را دارند نمىشود . وقتى روى سخن با مردم است ، تمام گفتار او حول مسئوليت ايشان است و وقتى با زمامداران سخن مىگويد ، مسئوليت آنها را در قبال قتل حسين عليه السلام به خوبى بازگو مىكند . اين خود يكى از شاخصه‌ها و پايه‌هاى بزرگ بلاغت است و ضمناً درسى است بزرگ براى اهل منبر حسينى . زينب عليها السلام در ستيز با طغيان يزيد سبحان‌اللَّه ! انسان كه بر خدا توكل كند و تنها از او يارى جويد چه نيروى عظيمى به كف خواهد آورد ؟ زنى اسير و مصيبت‌ديده كه داغ هيجده تن را برجگر دارد كه